Voor veel mensen betekent dat: ‘je kunt gaan en staan waar je wilt’. Andere mensen denken meer aan: ‘in vrijheid je mening over iets of iemand kunnen geven’. Maar altijd geldt, dat je niet beknot wordt in je doen en laten.

Dit jaar is het 80 jaar geleden dat WOII in Nederland tot een eind kwam en de vrede in Wageningen werd getekend. Ook in Zieuwent hebben we dat herdacht en gevierd op 4 en 5 mei. Want: vrijheid is niet vanzelfsprekend, niet overal en niet voor iedereen.

Bij de bevrijdingsmaaltijd in de H.Werenfriduskerk zitten we met jong en oud aan tafel.

Ook mevrouw Venderbosch bewoonster van Woonzorg Zieuwent, gezellig aan de tafel met de kinderen van de St.Jozefschool die het bevrijdingsvuur vanuit Lichtenvoorde naar Zieuwent hebben gebracht. Die jonge estafettelopers hebben door dit te doen laten zien, dat zij Vrijheid voor iedereen belangrijk vinden. En dat dit ook moet en mag gezegd worden. Altijd en overal ter wereld.

Tijdens het eten gaat het gesprek daar dan ook over.

Mevrouw Venderbosch vertelt over hoe zij de Tweede Wereldoorlog als kind meegemaakt heeft. Het gezin van 13 woonde in Gaanderen en daar is de strijd veel heviger geweest, dan hier in Zieuwent. Er vielen meerdere keren bommen, ook bij hen in de straat. De scherven vlogen overal in het rond, kwamen zelfs tot ìn huis. Er hebben wel 6 evacués bij hen onderdak gevonden. En de grootste slaapkamer werd door twee Duitse soldaten gevorderd. Haar ouders waren daar niet blij mee: nou, ze konden uiteindelijk het bed krijgen, maar alle matrassen hielden ze voor het gezin zelf. De kinderen konden immers niet rechtstreeks op de kale vloer slapen! Ben je mal!

Moeder had altijd eten. Als het nodig bleek, werd er een varken geslacht. En eigenlijk heeft mevrouw Venderbosch, ondanks alles, toch een mooie jeugd gehad. Vader en moeder waren zorgzaam en wilden de kinderen zo vrij mogelijk op laten groeien. Zelf zullen ze ongetwijfeld heel wat angsten hebben doorstaan. Maar voor de kinderen deden hun best om daar zo weinig mogelijk van te laten merken.

Mevrouw Venderbosch benadrukt ook, dat lang niet alle Duitse soldaten ‘slecht’ waren. “Die jonge jongens moesten in dienst, en doen wat ze werd opgedragen. Er was een fabriek gevorderd, dat werd een ‘gaarkeuken’. En er is heel wat keren chocola aan de kinderen uitgedeeld.”

Mevrouw Venderbosch was 8 jaar, toen de oorlog afgelopen was en iedereen weer in vrijheid met zijn leven verder kon. En zij...kon eindelijk voor het eerst naar school!

Mevrouw Venderbosch vergelijkt dat vrijheidsgevoel van toen wel een beetje met nu. Ze woont sinds 7 maart in Woonzorg Zieuwent, de voormalige pastorie. Het is haar nieuwe thuis en dat bevalt haar ‘supergoed’.

“Ik ben er zo vrij als een vogeltje. Het is heel fijn vertoeven in Woonzorg Zieuwent. Mijn thuis, het gezin is alleen groter geworden. ‘t Zijn allemaal heel korte lijntjes met alle medewerkers, maak niet uit wie in welke rol… ze doen àlles èn snel! Samen met een heleboel vrijwilligers bedenken ze ook allerlei leuke activiteiten. Iedereen is altijd geduldig en neemt gewoon de tijd voor de mensen. En het is zo schoon hier in huis. Een mooi, ruim huis, gezellig ook. Mijn kamer is ook ruim. M’n oude huis aan de Kleuterstraat lijkt me nu zò klein.” Ze lacht even: “Mijn vrijheid heb ik gehouden, ik kan gaan en staan waar en wanneer ik wil. Maar ik laat altijd wel even weten, waar ik naar toe ga. Heb eigenlijk nog méér vrijheid gekregen: niks moet’, ‘alles’ mag. Ik heb het geweldig hier, ik ben blij dat ik hier mag wonen.”